Biorąc pod uwagę niski stopień specjalizacji gospodarstw rolnych, niedoinwestowanie
w zakresie infrastruktury produkcji rolnej i rozdrobnienie struktury obszarowej, które
przekłada  się  na  mniejszą  efektywność  produkcji,  konieczne  będzie  zapewnienie
odpowiednich   instrumentów   wsparcia   i   poniesienie   nakładów   finansowych   na
pokrycie  kosztów,  dostosowujących  gospodarstwa  rolne  do  rosnących  wymagań
wspólnotowych  (w  tym  związanych  z  ochroną  środowiska)  oraz  wzmożonej  presji
konkurencyjnej ze strony producentów z innych krajów unijnych oraz krajów trzecich.
Na   ten   cel   zostaną   zaplanowane   działania   wspierające   proces   restrukturyzacji
gospodarstw    rolnych    i    wzmocnienie    kapitału    rzeczowego,    przy    możliwości
ograniczenia wsparcia dla gospodarstw największych.

Ponadto  instrumenty  wsparcia  Europejskiego  Funduszu  Rolnego  na  rzecz  Rozwoju
Obszarów  Wiejskich  powinny  być  skierowane  na  dalszą  poprawę  konkurencyjności
przemysłu   spożywczego,   w   szczególności   w   odniesieniu   do   mikro   i   małych
przedsiębiorstw,  oraz  wsparcie  kreowania  wartości  dodanej  podstawowej  produkcji
rolnej.

Poprawa   konkurencyjności   sektora   rolnego   będzie   również   realizowana   poprzez
zapewnienie  wsparcia  w  zakresie  jakości  produkcji,  polepszania  infrastruktury  wsi  i
tworzenia grup zrzeszających producentów rolnych.

W   odniesieniu   do   zasobów   ludzkich   na  obszarach   wiejskich,   w   Polsce   istnieje
potrzeba  szerokiego  wsparcia  w  zakresie  zdobywania  wykształcenia  i  podnoszenia
kwalifikacji.

Podnoszenie   poziomu   wykształcenia   i   kwalifikacji   będzie   realizowane   poprzez
kształcenia   zawodowe,   działania   informacyjne   i   szkoleniowe   oraz   umożliwienie
korzystania z usług doradczych. Wsparcie to obejmować będzie zarówno sektor rolny
jak i leśny.

Dotychczasowe   działania   prowadzone   przez   doradztwo   na   rzecz   rolników   i
mieszkańców  wsi,  skupione  były  głównie  na przygotowaniu  rolników  do  integracji  z
UE oraz umożliwieniu korzystania z pomocy ze środków wspólnotowych. W związku z
nowymi  wyzwaniami  istnieje  potrzeba  zwiększenia  zaangażowania  doradztwa  do
podnoszenia   kwalifikacji   i   wiedzy   w   zakresie   nowoczesnego   gospodarowania,
zarządzania  gospodarstwem  jako  przedsiębiorstwem,  stosowania  zasady  wzajemnej
zgodności   (cross-compliance),   norm   produkcji,   zdrowia   publicznego,   dobrostanu
zwierząt,  jakości  żywności,  stosowania  dobrej  praktyki  rolniczej  i  leśnej  zgodnej  z
ochroną środowiska oraz czynnej ochrony zasobów przyrody.

Poprawa  konkurencyjności  rolnictwa  wymaga  koncentracji  ziemi  przez  usprawnienie
przepływu    gruntów    rolnych    z    gospodarstw    nieefektywnych,    bądź    w    ogóle
nieużytkowanej    rolniczo,    do    gospodarstw    sprawnych.    Niezbędna    jest    także
modernizacja techniczna gospodarstw (zarówno o technologiach industrialnych, jak i
zrównoważonych), rozwinięcie usług produkcyjnych, tworzenie sprawnych łańcuchów
produkcyjno-handlowych zwłaszcza w zakresie produktów markowych, obejmujących
wszystkie ogniwa - od laboratoriów naukowych do handlu i gastronomii.

Z  kolei,  w  celu  przyspieszenia  odpowiednich  przekształceń  strukturalnych,  zostaną
zaplanowane  instrumenty  wsparcia  skierowane  do  młodych  rolników,  jak  również
zapewnione   zostaną   źródła   utrzymania   osobom   w   wieku   przedemerytalnym,
rezygnującym z działalności rolniczej.

Bilans oś 1: Poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego:

W  przypadku  Polski  największy  nacisk  zostanie  położony  na  działania  związane  z
modernizacją  gospodarstw  rolnych  i  przemysłu  rolno-spożywczego  (ok.  40%)  oraz
dostosowanie struktury wiekowej rolników i obszarowej gospodarstw rolnych (ok. 45
%). Na pozostałe działania, w tym działania związane z rozwojem kapitału ludzkiego,
jakości żywności (ok. 15%).